บทที่ 5 ผมยินดีช่วย
“สงสัยงานนี้เราจะชวดอีกตามเคย ผู้ชายหล่อๆ เข้ามาทำงานที่นี่กี่คนๆ ไม่ทันได้กินกับเขาเล๊ย!” เพื่อนอีกคนบ่น ทำให้วงสนทนามีเสียงหัวเราะครึกครื้น
“เธอก็หัดทำตัวเฟียซๆ แบบยายโณบ้างสิจ๊ะ จะได้ทันกินกับเขา” ส้มแป้นหัวไปแซว ทำให้อีกคนหน้าบูด พอบอสเดินผ่านมาได้ยินก็แอบฟังอย่างสนใจ
“มีอะไรกันเหรอ” บอสเดินเข้ามาถาม ทุกคนรีบกุลีกุจอกลับไปนั่งที่ตัวเอง
“อ๋อ... กำลังแซวยัยโณกันค่ะ เห็นควงช่างภาพคนใหม่มาแต่เช้า น่าอิจฉา” ส้มแป้นตอบ คนเป็นเจ้าของบริษัทอย่างณภัทรถึงกับเงียหูฟัง
ณภัทรเป็นเจ้าของนิตยสารวัยเกือบ 40 ปี เขายังคงความโสดไว้อย่างมั่นคง แม้จะมีแฟนมาแล้วหลายคน แต่ก็เป็นต้องเลิกราไปเสียทุกราย อาจเป็นเพราะความอินดี้ ไม่แคร์โลก ไม่แคร์สื่อของเขา ทำให้บรรดาสาวๆ ต่างส่ายหน้าหยี ไม่มีใครอยากวิ่งไล่ตามณภัทร เพราะเขามีอารมณ์ศิลปินมากเกินกว่าที่ใครจะเข้าถึง
“นาวินน่ะเหรอ” เขาเปรย ส้มแป้นพยักหน้า
“ใช่ค่ะ คนที่ชื่อนาวินนั่นล่ะค่ะ หล่อชะมัดเลย หน่วยก้านดี๊ดี เห็นแล้วอยาก...” ส้มแป้นทำหน้าเคลิ้มฝัน ทำให้คนที่อยู่รอบข้างพากันอมยิ้ม
“หล่อกว่าผมอีกเหรอ” ณภัทรถามอีก ส้มแป้นชะงัก
“ใครว่าล่ะคะ หล่อน้อยกว่าบอสต่างหาก ในออฟฟิศนี้ไม่มีใครหล่อมากกว่าบอสอีกแล้วล่ะค่ะ” ส้มแป้นทำเสียงหวานแล้วเดินไปเกาะแขนณภัทร
“ปากหวานแบบนี้จะเอาโบนัสเท่าไหร่ดี” ณภัทรแกล้งทำเป็นกอดเอว ส้มแป้นตาโต
“ขอสัก 3 เดือนก็พอค่ะ”
“แหมๆ ยัยส้มแป้น อยู่เป็นนะยะหล่อน ทำเป็นกอดแขนกอดขาบอส ว่าแต่... บอสขา... บอสคนหล่อ หล่อที่สุดในสามโลก ปีนี้จะมีโบนัสกี่เดือนเหรอคะ” เพื่อนร่วมงานอีกคนเข้ามาเกาะแขนณภัทรไว้อีก ณภัทรหัวเราะ
“พอๆ พอก่อนทุกคน นี่เพิ่งจะต้นปีเองนะ มาทวงโบนัสผมกันแล้วเหรอ ร้ายจริงๆ”
“แหม... เราก็แค่อยากรู้เฉยๆ ต่างหากล่ะคะ”
“ไว้ผมค่อยบอกอีกทีตอนใกล้ๆ สิ้นปีแล้วกัน ดูผลประกอบการปีนี้ก่อน ใจเย็นๆ กันนะ ตั้งใจทำงาน อย่าเอาเวลามานั่งเม้าท์กันให้มากนัก มันเสียเวลารู้ไหม” ณภัทรพูดยิ้มๆ เป็นเชิงตักเตือน ทำให้พนักงานในบริษัทต้องรีบกลับไปนั่งประจำที่ของตัวเอง
“รู้แล้วค่ะ ไปทำงานกันสิ เดี๋ยวปีนี้ก็ไม่ได้โบนัสหรอก” ส้มแป้นรีบกุลีกุจอไปทำงาน เช่นเดียวกับคนอื่นๆ ณภัทรส่ายหน้า นึกตลกกับลูกน้องตัวเอง ก่อนจะหันไปทางห้องทำงานของอรุโณทัย แววตาของเขาแปรเปลี่ยนเป็นนิ่งเรียบและไม่พอใจ สองขาก้าวเข้าไปที่ห้องของเธอ
“โณ...”
ณภัทรเปิดประตูห้องเข้าไป อรุโณทัยกำลังนั่งคุยกับนาวินอย่างออกรสออกชาติ สีหน้าของเธอจริงจังไปหมด จนเขาอยากรู้แล้วว่าเธอกำลังคุยอะไรกับนาวิน
“สวัสดีค่ะบอส”
“ผมไม่คิดว่าคุณจะรู้จักนาวินเป็นการส่วนตัวด้วย” ณภัทรถาม อรุโณทัยอ้ำอึ้ง
“เอ่อ... คือ... คุณนาวินเป็นเพื่อนของเพื่อนโณน่ะค่ะ”
“หืม...?”
“คุณนาวินเป็นเพื่อนรัชน่ะค่ะ เราเพิ่งรู้จักกัน” เธอตอบ ณภัทรหันไปหานาวิน เขายักคิ้วเป็นเชิงถาม นาวินได้แต่ยิ้ม
“คุณรู้หรือเปล่าว่านาวินไม่ได้เป็นแค่ช่างภาพ” เขาถามอีก อรุโณทัยเบิกตาขึ้น
“คะ?”
“นาวินเป็นลูกชายของคุณเนวิน หุ้นส่วนนิตยสารเรา” ณภัทรบอก ทำให้อรุโณทัยตาโต
“จริงเหรอคะ!” เธอหันไปถามนาวิน เขาพยักหน้า
“ใช่ครับ”
“ทำไมคุณไม่บอกฉันเรื่องนี้เลย” อรุโณทัยถามอีก นาวินหัวเราะ
“ก็คุณไม่เปิดโอกาสให้ผมพูดเลย คุณเล่นพูดคนเดียวจนผมไม่มีช่องว่าง” เขาหัวเราะ ณภัทรแอบยิ้ม ทำให้อรุโณทัยหน้าแดง
“ขอโทษค่ะ แล้วเรื่อง... เรื่องนั้นของเรา”
“ผมบอกแล้วไงว่าผมยินดีช่วย อย่าห่วงไปเลย”
“พวกคุณสองคนกำลังพูดเรื่องอะไรกันอยู่เหรอ” ณภัทรถามด้วยความอยากรู้ อรุโณทัยมองหน้าคนเป็นเจ้านายแล้วก็ลังเลว่าจะพูดหรือไม่พูดดี
“คือ...”
